Het geweldige leven in Zwolle

Het is knus onder de Peperbus

Over weesjes (alleenstaande sokken)

Hoe zit dat toch met sokken en het feit dat je op een gegeven ogenblik een van het setje kwijtraakt? Waar zijn ze dan? Ik bedoel, je hebt ze AAN je voeten, ze kunnen niet ineens van je voet vallen ofzo. Dan trek je je sokken uit, ze gaan in de was, je kent dat wel. En dan kom je ineens één sok tekort. Then what. Nergens te vinden, die missende sok. Niet toevallig in een dekbedovertrek terechtgekomen tijdens het wassen. Niet in de wasmachine achtergebleven. Niet te vinden op de plek waar je je sokken het laatst samen hebt gezien, toen je ze uittrok. Ook niet in de wasmand, niet buiten onder de waslijn. Maar waar dan wel? Heeft een van jullie een idee? Ik heb wel tien weesjes op sokgebied. Wanhoop slaat onderhand toe. En een verhuizing helpt niet: ik heb er geen teruggevonden die zich stiekem had verstopt onder een kast!

posted by: wendela at 13:09 | link | comments (6) |

In Geuren en Kleuren

Als projecteur extraordinair, was ik uitgenodigd voor de bobo-voorstelling van 'Perfume: The Story of a Murderer' en daar wil ik julllie toch even van laten meegenieten. Voor eenieder die het boek 'Das Parfum' (1985) van Patrick Süskind heeft gelezen - en dat zijn er nog al wat; het is na 'Die Blechtrommel' de best verkochte Duitstalige roman - zal het levensverhaal van de door geuren geobsedeerde Parijzenaar Jean-Baptiste Grenouille bekend zijn. Zo niet: lees dat boek dan goddomme eens een keer. Of anders, luister naar 'Scentless Apprentice' op Nirvana's 'In Utero'...

Anyways, het verhaal speelt in de 18de eeuw en begint met de geboorte van onze kleine Jean-Baptiste op een Parijse vismarkt. Jean-Baptiste blijkt een gave te bezitten. Hij heeft een fenomenale reuk en groeit in het stinkende Parijs uit tot een wereldvreemde en gefrustreerde arme wees die overtuigd is dat hij met zijn gave de machtigste man van Frankrijk kan worden. Zijn geurenexpedities leiden hem telkens naar mooie, jonge en welriekende maagden. Uiteindelijk leggen een paar van deze schone Pariesiennes het loodje om even later in het parfum van Grenouille weer op te duiken.

Süskind is een eigenaardig menneke en leeft nu al weer enige tijd in onmin met de rest van de wereld ergens op een heuvel in Frankrijk. De hoofdpersonen in zijn boeken - o ironie - zijn eveneens 'licht eigenaardig' en wereldvreemd. Heel lang heeft Süskind geweigerd de rechten te verkopen. De Duitse überproducent Bernd Eichinger had na tien lange jaren van onderhandelen bijna de handdoek in de ring gegooid tot hij ze in 2001 voor een slordige 10 miljoen euri kon overnemen. Süskinds ervaringen met de Duitse filmwereld en met Eichinger in het bijzonder zijn trouwens verwerkt in de film 'Rossini' (1997). Süskind schreef zelf het scenario.

Maar goed, Eichinger heeft de rechten. 'Huppakee, draaien die hap!', denk je dan. Toen begonnen de problemen pas. De zoektocht naar een regisseur was een helse. Süskinds diepe wens was eigenlijk dat niemand minder dan Stanley Kubrick de regisseursstoel zou bezetten. Edoch, zelfs Stanley achtte het verhaal over geuren onverfilmbaar. (Een groot compliment voor Süskind overigens). Ook Ridley Scott, Martin Scorsese, Tim Burton en Milos Forman waren lange tijd 'in the picture' maar geen van deze meesters wilde er hun jatten aan branden. Paradoxaal genoeg is het project terecht gekomen in de capabele handen van een landgenoot van Süskind en Eichinger. Tom Tykwer (Lola Rennt, Heaven) mocht zijn tanden er op stuk bijten. Een moedige beslissing want dit helse boek heeft in menig brein zijn eigen film gevormd.

En zo eindigt het spannende verhaal van de duurste Duitse productie ooit gemaakt. Ga heen, ga zien en vertel me wat er van vond. 'Perfume' draait vanaf 7 december in de Nederlandse bioscopen maar wij wachten natuurlijk allemaal op de vertoningen in januari in het Fraterhuis.

posted by: Gerben at 09:58 | link | comments (3) |

Empire of the Spiritual Ninja (1987)

Sinds een paar weken ben ik een groot liefhebber van ninja-films. Ninja's zijn cool! Vooral Godfrey Ho, een man die in de jaren 80 in vijf jaar tijd zestig films produceerde, die allen het woord ‘ninja’ in de titel hebben (Tel ze zelf maar), is een soort held voor me geworden. Ik zit nu vijf minuten naar “Empire of the Spiritual Ninja”te kijken en ben de draad al kwijt. Dat is niet verwonderlijk, als je nagaat dat Godfrey Ho zijn ninja-films meestal samenstelt. In dat opzicht is hij dus eigenlijk heen hele avantgardistische post-moderne donder. Hij kreeg dan bijvoorbeeld budget om één film te maken, en schoot vervolgens genoeg gevechten, gesprekken, autoachtervolgingen, schietpartijen en ninja-transformatiescene’s, om met gemak vijf films samen te stellen. Dat twee personen, die een gesprek met elkaar hebben, zich in verschillende ruimtes bevinden is dan niet belangrijk. Evenmin als het belangrijk is dat een persoon in het donker een gesprek heeft met iemand die ’s ochtends in een diner koffie aan het drinken is. In Godfrey Ho’s ninja-universum is alles mogelijk. Zo heeft Godfrey Ho een manier gevonden om te bezuinigen op de verkleedmomenten. Een persoon wappert met zijn handen, je hoort zwiepende geluiden, je ziet een rookwolk, en opeens staan er een ninja. Hoe ik weet dat het een ninja is? Eenvoudig. Dat weet ik omdat de ninja een bandje om zijn hoofd heeft met het woord ‘ninja’ erop. Behalve de leider van de spiritual ninja’s. die heeft een band om zijn hoofd met een swastika erop. Ik denk dat Godfrey Ho dit deed om zijn kwaadaardigheid te accentueren. Want het is een echte linkmiegel!

Knip naar een discotheek. We zien een paar mensen dansen. We zien een paar onbekenden wat met geld rommelen. Wat ook opvalt is dat er eigenlijk niet één karakter langer dat vijf minuten zijn ding mag doen. En dat is maar goed ook, want voor je het weet ga je jezelf identificeren met dit karakter, en dan kan de klap bij zijn of haar verscheiden heel hard aankomen. Dit heb ik namelijk wel eens meegemaakt, dat ik me ging identificeren met een protagonist, om vervolgens in totale verwarring te moeten verwerken hoe deze werd afgeslacht (door ninja’s die ik niet kende).

Nu wordt er opeens gegolfd. Ook ninja’s in ruste hebben recht op hun ontspanning. De gesprekken worden onnavolgbaar, wat de film iets mysterieus geeft. Ooit volgde ik eens een studiedag over Surrealisme en non-lineaire stijlelementen in de cinema, en vindt het met terugwerkende kracht, in retrospectief, bij wijze van flashback (non-lineair, get it?) raar dat er toen geen aandacht aan Godfrey Ho werd besteed. Nu ga ik de film kijken want door dit getyp mis ik de helft, zoals bijvoorbeeld een belangrijke sleutelscène die nu opeens op een boot plaatsvindt.

posted by: Spitse at 20:38 | link | comments (1) |

23

Omdat het vandaag de 23e is graag even aandacht voor dit markante getal.

posted by: Spitse at 06:41 | link | comments (6) |

Vooral niet vergeten

...te stemmen vandaag! Onze opa's hebben poetverdoemme niet voor niets op de Grebbeberg met hun poten in de klei gestaan een halve eeuw geleden. Zodat jij, ja jij, vandaag tot 21.00 kunt gaan stemmen voor de tweede kamer bij een stembureau in jouw wijk.
Voor de zwevers onder ons: de stemwijzer. Je hebt nog negen uur en dertig minuten. Hop hop hop!

Zo. Nu eerst even een lekkere bak koffie, en daarna snel op zoek naar mijn paspoort.

posted by: k00s at 10:31 | link | comments (24) |

Gilles de la Tourap

posted by: daniel_hoenderdos at 12:46 | link | comments (4) |

Recept van de dag

Voor alle culinair onderlegde doch luie LiZ'ers onder ons even een avontuurlijk receptje: Rijst Kip Siam Uit Een Pak.

 

- Leeg de inhoud van zakje 1 (rijst en zut) in een halve liter kokend water en laat deze 20 minuten zachtjes gaar worden.

- Schat de hoeveelheid water laag in om te voorkomen dat het zo'n prutje wordt en ga je mail checken.

- Merk na verloop van tijd de rookontwikkeling op die vanuit de keuken komt, en ren terug om te ontdekken dat de inhoud van rijst 1 instant was en heel veel water opneemt voor het überhaupt gaat koken. In water dat er dan niet meer is.

- Blus de pan onder de dichtstbijzijnde kraan en brandt je vingers.

- Zet de pan onder water, en pak een restje pasta als basis van je avondeten.

- Kook de pasta zachtjes gaar met royale hoeveelheden water. Dit gaat je immers geen twee keer gebeuren. Eet in de tussentijd om tot rust te komen de inhoud van zakje 2 (cashewnootjes) leeg.

- Leeg de inhoud van zakje 3 (Siam-sauspoeder) in een pan kokend water. Strooi daarbij royaal rond de pan, zodat een deel van het sauspoeder met een royale steekvlam in brand vliegt. Blus de restanten van het sauszakje onder voorgenoemde dichtstbijzijnde kraan. Kijk daarbij uit je vingers niet te branden.

- Trap vloekend tegen de prullen bak (aanrechtkastjes zijn een acceptabel alternatief). Vergeet ondertussen niet de rest van de saus door te roeren.

- Kom tot de ontdekking dat je de kip vergeten bent te kopen, en dat de uien op zijn.

- Giet de pasta af, en meng deze met het geredde deel van de saus.

- Uw Pasta-Saus-Siam is nu klaar voor gebruik. Gooi het geheel weg en bestel pizza.

 

Volgende keer maar weer een zelfgemaakt mosterdsoepje met ciabatta vooraf, gevolgd door een maaltijdsalade en zalmrolletjes en een home-made bavarois toe?

posted by: ericmunk at 09:46 | link | comments (1) |

Door die KUT-SINT moest ik net vet omfietsen!

posted by: Spitse at 12:14 | link | comments (4) |

Duck and Cover!

Onder het motto 'beter goed gejat dan origineel verzonnen', vandaag: Duck and Cover! Zeg nou zelf: wat is er mooier dan een gejat stukje muziek dat het origineel veruit overtreft. Een mooi up-yours gebaar naar de  oorspronkelijke knoeier, zeg maar. En dus istie daar: de Duck and Cover! sampler.

De opdracht: vind twee nummers die beter zijn dan het origineel (of minstens gelijkwaardig), en geef ze op in de comments. De beloning (naast de samengestelde sampler): een dubbel-cd met daarop een fraaie selectie van 's werelds ergste covers in skatepunk en death metal. Roept u maar!

posted by: k00s at 14:27 | link | comments (37) |

Fightclub?

Laatst zat ik met een bekende en een wat minder bekende en toen vroegen we ons af waar de film Fightclub (1999) ook al weer precies over ging. Nu weet ik het weer want ik kwam deze driedimensionale uitleg van lego tegen.

posted by: Spitse at 06:14 | link | comments (3) |

Winterpret

Hendrik Avercamp (de Stomme van Kampen), IJsvermaak

 

De winter komt, want bij de Jumbo is taai taai te koop. Ik verheug mij daar niet op. De winter is een natte, grauwe bedoening. Mist en motregen is ons lot. Echte winters behoren tot het verleden. Ik herinner mij de winter van 1986. Kristalheldere luchten. Bomen stortten in door het gewicht van de rijp die eraan hing, Evert van Benthem won de Elfstedentocht, en ik haalde mijn schaatsdiploma, uitgereikt door een lieftallige kleuterjuf van basisschool ‘de Noorderkroon’ te Delfzijl. Veterstrikken kon ik niet, het diploma lezen ook niet, maar schaatsen kon ik. Eindeloos krabbelde ik rondjes op de vijver achter de school. Mijn doorlopers waren te groot, bot en roestig en uiteindelijk was het meer een soort lopen (al gleed ik ook wel eens, onderuit). Toch was het goed genoeg voor een diploma. Het heeft jaren lang naast mijn bed gehangen. Acht jaar geleden verkocht ik mijn schaatsen aan een mevrouw met erg grote voeten. Sindsdien heb ik twee keer mensen buiten zien schaatsen.

Gisteren was ik met vrienden Maarten en Marco in Thialf om eens anders te trainen dan op de fiets. Buiten regende het oude wijven, binnen was het genoeglijk. Ik houd niet van snert maar de grijs bebaarde Friezen die mij links en rechts inhaalden en het geluid van metaal op ijs gaven mij dat typisch Nederlandse Koek en Zopie gevoel dat je nergens anders ter wereld voelt. Wat is schaatsen toch leuk. Het kostte me een half uurtje om de slag weer terug te krijgen. Gewicht op de hakken houden, schaatsen is glijden, zijwaarts afzetten, beenhoek, rughoek, pootje over, lange slagen maken, diep zitten enzovoorts. Schaatsen is als fietsen, je verleert het nooit, al was het een wonder dat ik gedurende dat eerste halve uurtje geen dodelijke ongelukken heb veroorzaakt.

Ik kreeg weer honger naar de winter. Echte winter. De winter van Hendrik Avercamp. Min vijftien en kouder, stramme poten, de kachel hoog opgestookt, jongens van Jan de Wit, boerenkool met worst, pepernoten, bejaarden die hun heup breken op het gladde trottoir, zonneschijn, sneeuwballengevecht, de yeti, nog een extra sjaal om doen, griepepidemieën, glühwijn, kortom: winter.

Morgen wordt het 19 graden voorspelt het KNMI.

posted by: daniel_hoenderdos at 12:33 | link | comments (2) |

Levende Iconen?

De BBC heeft weer eens een verkiezing. Na de beste sitcom ( Only Fools & Horses), het beste boek (The Lord of the Rings),  de grootse Briton (Sir Winston Churchill) en de grootste disabled briton (Stephen Hawking - En nee, hij is niet de enige disabled Briton, zo had bijvoorbeeld Lord Byron een klompvoet) heeft de BBC als onderdeel van The Culture Show een nieuwe verkiezing: The greatest living icon, de shortlist is al bekend.
Afgelopen zaterdag zag ik een stukje. Mijn bankgenoot vreesde dat deze verkiezing ook naar Nederland wordt gehaald. (Dat was toen met de grootste Nederlander verkiezing ook zo’n succes) Maar ik vraag me af of het gebeurt én wie zouden er dan op de shortlist terechtkomen…?
Paul de Leeuw? Jan Wolkers? Victor of Rolf? Marco Borsato? Ifke Strum?

 

posted by: elies at 09:50 | link | comments (4) |

Hellupie!

Glad vergeten dat het vanavond St. Maarten is. De bel ging vanavond, ik doe open, staan daar vier van die blaagjes te zingen! En ik heb nul snoepjes in huis. Ik gaf ze een mandarijntje, maar daar waren die ettertjes duidelijk niet blij mee. Nu heb ik mezelf maar even terug getrokken op de bovenverdieping, met het licht uit beneden.

posted by: Spitse at 18:52 | link | comments (6) |

Staat wél op de kaart!

Het is officieel! Zwolle staat op de kaart! Volgens Elsevier is de binnenstad van Zwolle echt gaver dan (pak 'm beet) Amsterdam of Den Haag! Althans, economisch gezien dan. En dat kan Elsevier weten. Toch?

posted by: ericmunk at 13:05 | link | comments (9) |

Die ondeugende Dikke toch!

WIl ik vanavond de kachel eens lekker opstoken, doetie het niet! Da's ook wat dacht ik. Ik kijken en proberen. Niets. Kijk ik naar de Dikke die naast de kachel ligt, de Dikke kijkt eens naar mij. Blijkt dat hij met zijn koninklijke lichaam op de thermostaat ligt, waardoor deze lekker warm blijft. Da's toch niet normaal? Da's toch gewoon niet te geleuven?

posted by: Spitse at 20:32 | link | comments (4) |