Bomen

Het is knus onder de Peperbus

Wednesday, 25 May 2005

De Boomen die ick sie
Van d’ aerd ten hemel gaen met uytgestreckte armen
Zijn als de Goddeloos’ in nood, die opwaerts karmen
En weten niet tot wie

Voor iedereen die bovenstaande regels van Constantijn Huygens niets zegt: gisteren zijn sterreporters Marijn P. en ondergetekende wezen poëziewandelen op het Engelse werk. Een dinsdagavond goed besteed. Een vierdejaars biologie studente die op de keper beschouwd niets meer van bomen wist dan P. of ondergetekende en haar verhaaltje uit een mapje volgetikte A4-tjes oplepelde leidde ons tussen de beuken, moerascypressen en platanen van dichter naar dichter. Het eerste meisje, onder de koningin van het woud gezeten, had ik terplekke kunnen zoenen, zo aandoenlijk was ze terwijl ze Gorters neologismen opfemelde.

Het thema van de strompeltocht was bomen. Af en toe droeg een student een gedicht van eigen makelij voor, maar meestal moesten we het doen met de Koplands, de Coninks en de Emmens onder ons. Bijzonder gecharmeerd was ik van Jaques Charpentreau’s L’arbre, een vers waarin het nut van de boom in het stadse milieu onder de loep wordt genomen.

L’arbre tout seul, a quoit sert-il?

Il suffit de le demander
A l’oiseau qui chante a la cime.

Als columnist schreef ik ooit over de treurwilg, een der fraaiste bomen, maar als versjesbakker heb ik mij nog nooit aan het thema bomen gewaagd. Daarom heden een poging. Het is een pamflet ter bevordering van de reislust, alsmede een statement tegen de beteuling van de nieuwschierigheid.

Als een zachte wind waait ruisen de bomen
Zij zuchten altijd vermoeid
Naar hen luister ik dan geboeid
Naar ‘t bos zal ik altijd terugkomen

‘Zij hebben zich weer met ons bemoeid’
verzuchten de eind’loze zomen
‘zij proberen ons te betomen’
de mens wordt door hen verfoeid.

De horizon is voor hen een mysterie
Zij staan daar zo vast in de grond
En dus openen zij zuchtend hun mond
Om te vertellen van hun miserie

‘Zijn wij dan eind’lijk groter gegroeid
Worden we door de mensen gesnoeid!’