Antidepressiva in HTML

Het is knus onder de Peperbus

Saturday, 10 December 2005

Voor wie denkt ‘wat heb ik toch een rotleven’: het kan altijd erger, zo blijkt nu.

Afgelopen donderdag liep ik van Utrecht Centraal de stad in. Op het pleintje bij Vredenburg hield ik halt om even te luisteren (wat is dat toch, dat ik tijdens wandelen alleen maar kan wándelen en nooit iets anders?). Was dat dat nare ‘Somewhere over the rainbow’, dat liedje-dat-onlangs-wel-weer-leuk-was-om-te-horen-maar-dat-was-in-een-reclamefilmpje-van-Menzis-en-die-hebben-we-nu-zo-vaak-gehoord-dat-de-lol-er-nu-wel-van-af-is? Jazeker, en dat was ook niet zo raar. Want verderop stond een kraampje van Menzis, Menzis-meisjes dartelen eromheen om zo vrolijk mogelijk de nieuwe zorgverzekering uit te leggen. En natuurlijk om Menzis uit te leggen. ‘Somewhere, over the rainbóóóów!’ Ik benijd die meisjes niet, dacht ik nog. Maar het ergste moest nog komen.

Want toen ik twee uur later huiswaarts wilde keren, stonden de meisjes er nog steeds! ‘Somewhere, over the rainbóóóów!’ ging het weer. Dat is toch hemelschreiend? En dan dat geneurie: mmm mmm mmm mmm mmm. Bedenk dat die meisjes nog naar Almere moeten met hun zorgkraampje, en naar Terneuzen.

Toen besloot ik: als ik nog een keertje weer in een dip zit, denk ik aan de meisjes van Menzis.

posted by: Roy at 14:25 | link | comments (3) |

Comments:

#1 10 December 2005 - 16:11

Licht en gezellig pr-werk noemen ze dat dan bij het uitzendbureau. En er zijn er altijd wel weer bij die erin trappen...

k00s

#2 11 December 2005 - 21:23

Laatst ging ik bewegingsschoenen kopen (zo heten gymschoenen op een toneelopleiding). In de Aktiesport hadden ze de hele dag door lauwe kinderkoortjes gezongen Sinterklaasliedjes aanstaan. Ik had zo te doen met de (overigens hindoestaanse) jongen achter de kassa. Al heb ik niet het idee dat de treurigheid ervan tot hem doordrong.