Goeie Charlies Angels Ripp-off

Saturday, 30 September 2006

In “Hellsquad” (1987) wordt de zoon van een diplomaat ergens in het Midden-Oosten ontvoerd. De kidnappers willen wel een hoge prijs voor de zoon, namelijk de formule van de dodelijkste bom van dat moment, anders retourneren ze de zoon “orgaan voor orgaan, via de post”. Gevaarlijke jongens dus. Dit is een mooie klus voor de Hellsquad, een ragtag bende meiden, die kung-fu beheersen, en er bovendien nog lekker uitzien ook! Wat volgt is een voorstelronde, met veel discodansen, aerobics-workouts (Houd in gedachten dat het een film uit 1987 is), occasioneel een paar blote borsten (Een zelfrespecterende Girlgang-film kan gewoon niet meer zonder tegenwoordig) en een pittige onderhandeling met de vader van de ontvoerde jongen. Ze spreken af dat ze 500 dollar per week verdienen.

Over naar de woestijn (Midden-Oosten?), waar naar hartelust wordt rondgerend in haltertops en hoog opgetrokken hotpants, want van deze losse bende moet wel eerst een strak georganiseerde eenheid worden gemaakt. Training dus. Binnen de kortste keren zien we vooruitgang. Na het trainen volgt een uitgebreide rieleks-sessie in een zwembad, waar gewisecracked wordt over de knappe trainers.

De ontvoerde zoon wordt ondertussen psychisch en lichamelijk misbruikt door de tulbanddragende schurken. Er moet nu toch echt wat gebeuren! Gelukkig wordt de Hellsquad tegelijkertijd gebrieft over hun missie. Ze gaan undercover als clubdanseressen naar de organisatie die de zoon gevangen houdt. Dat is een slimme zet van de filmproducer want zo kan hij de diverse scènes leuk aan elkaar lassen met allerhande dansscènes. En kleedkamerscènes. Na het optreden gaan ze terug naar hun hotelkamer, waar een uitgebreide rieleks-sessie in het bubbelbad volgt. Er wordt gewisecracked over wie de irritant rinkelende telefoon moet oppakken.

De volgende dag moet er toch wel echt wat gebeuren. De terroristen – want dat zijn het! – zitten nietsvermoedend in hun hoofdkwartier snode plannen over wereldheerschappij te smeden, als de Hellsquad de aanval inzet. Begeleid door krankzinnig goeie hardrockmuziek vallen de zwaarbewapende meiden de besnorden aan. Maar ze vinden de ontvoerde zoon niet. Klaarblijkelijk zit deze ergens anders gevangen. Maar goed, er moet wel eerst weer gedoucht en gebadderd worden in de hotelkamer. En weer gaat de telefoon.

De volgende dag moeten ze de aanval inzetten op een tentenkamp. Er wordt een tank gekaapt, alsook enkele jeeps met mounted guns. Dat is het echte werk! Voorzien van dit zware materiaal zetten ze de aanval in en egaliseren het kamp in a nick of time! Goedzo meiden! En je raad het al, weer geen spoor van de ontvoerde zoon. De meiden laten zich hier niet door uit het veld slaan, ze worden immers per dag betaald! Na afloop komen ze ondanks het mislukken van de missie toch weer in hoera-stemming terug in de hotelkamer. Bubbelbad. Telefoon. Grapjes over wie op moet pakken.

De volgende avond is het zover. De Hellsquad gaat doen waar ze voor naar het Midden-Oosten gingen, namelijk dansen in een HQ van de vijand. Ze oogsten applaus. Na afloop hotelkamer, bubbelbad en telefoon. Nu krijgen ze eindelijk te horen waar de ontvoerde zoon gevangen zit. Het wordt menens! Nu volgt een verwarrende scène. De complete Hellsquad wordt gevangen genomen door twee bewapende terroristen. Dit komt de continuïteit van de film niet ten goede, producer! Bij een verhoorscène wordt wat geklooid met een tijger. De meiden kakken in hun broek van angst (bij wijze van spreken), maar desondanks spillen ze de beans niet! Ze weten te ontsnappen en krijgen een cryptisch telefoontje over dat ze de ontvoerde zoon “zwemmend kunnen bereiken”. Bikini-tijd! In het midden van een meer bevindt zich een kasteel, waar ze moeten zijn. De ontvoerde zoon wordt bevrijd, het kasteel opgeblazen. Feestvreugde alom. Naar het vliegveld en op weg naar the US of A!

Met ingang van nu ben ik weer genezen, dus ik zal jullie niet meer lastigvallen met filmbesprekingen. Dank jullie wel voor de aandacht.