Het geweldige leven in Zwolle

Het is knus onder de Peperbus

Tuesday, 20 March 2007
LiZ-boekhoek: Het filosofen-elftal

Hoe zou het zijn als je een voetbalelftal zou samenstellen met daarin een aantal van de grootste filosofen uit de geschiedenis? Een idiote gedachte, maar voor de Engelse Tottenham Hotspur-fan en schrijver (in die volgorde) Mark Perryman een volstrekt logische. En wat mij betreft ook, want om een mooiere metafoor voor het leven te vinden dan voetbal moet ik erg, erg lang gaan zoeken. Om het in de woorden van Bill Shankly te zeggen: ‘Some people think that football is a matter of life and death… but actually, its much, much more important than that.’

Medelizzer Marijn bracht me het boekje, als verjaardagscadeau. Omdat je zo’n voorzet niet gemist mag worden,  en natuurlijk omdat het over mijn geliefde sport gaat, ben ik snel aan het lezen geslagen. Een verbazend coherente ploeg heeft Perryman samengesteld: op het eerste gezicht lijkt de gewaagde 4-2-4 opstelling wat uit het lood te staan, maar als je uitgaat van eigen initiatief en balbezit zo gek nog niet. Ik had het persoonlijk wat behoudender gespeeld, maar ach, dat ben ik. De spelers uit het filosofen-elftal waren immers nooit zo ver gekomen als ze alleen maar op veilig hadden gespeeld. Alhoewel: misschien…

Maar goed, door naar de opstelling: In het doel vinden we de Frans-Algerijnse existentialist en verzetsheld Albert Camus, altijd eenzaam op zijn post om de bal uit het net te houden wanneer alle anderen om hem heen faalden. Ach, die tragische grillen van het leven toch. Maar wat er ook gebeurde, Camus zou het probleem altijd frontaal te lijf gaan, wetend dat wijken nooit en te nimmer een aanvaardbare optie zou zijn als sluitpost van de verdediging. Een geboren keeper.

De defensie is geeft trouwens toch al een beetje zo'n je ne sais quoi-gevoel, want deze is zo Frans georienteerd dat je er bijna Gallisch van zou worden. Immers, op de backplaatsen staan twee spelers van Paris Saint Germain: Simone de Beauvoir en Jean Baudrillard, die overigens twee totaal verschillende stijlen vertegenwoordigen. Rechtsback De Beauvoir, de niet in beperkingen gelovende doorbijtster, die ondanks dat ze meestal een natuurlijke keuze was voor de nummer twee, bewees dat spelers in haar positie geen tweede viool hoefde te spelen en haar ploeggenoten altijd aanspoorde tot minder passiviteit, en de flegmatieke linksback Baudrillard, het spreekwoordelijke enfant terrible van elke klassieke verdediging, de meester van de schijnbeweging.

Het anker van de ploeg, de centrumverdediging is Duitstalig en bijzonder complementair. Naast de rauwdouwer Friedrich Nietzsche, het grote talent dat had kunnen meedingen naar internationale eerbewijzen – als hij tenminste voor rede vatbaar was geweest -, vinden we een rustige opbouwer in Ludwig Wittgenstein. Gestoeld op zoveel vertrouwen in het hart van de ploeg kan het resultaat alleen maar positief zijn.

Op het middenveld vinden we twee van de grootste geesten: allereerst natuurlijk spelmaker William Shakespeare, die de bal altijd graag meenam naar de middencirkel om van daaruit het spel te dicteren. Helaas door zijn bravoure en neiging om zo nu en dan op niets gestoelde maar toch hemelbestormende onzin uit te kramen niet de meest betrouwbare factor in het team, dat wel. Maar naast de Chineze Sun Tzu, de generaal die nooit een strijd aanging die hij niet kon winnen mag dat geen probleem zijn. Tegenstanders werder bij tijd en wijlen werkelijk confuusius van (wink wink, knipoog knipoog, vat u hem? con-fuus-ius, haha!).

Duidelijk is dat het team van Perryman behoorlijk gestoeld is uit duo’s die elkaars zwakheden kunnen ondervangen of samen de som van meer dan twee kunnen zijn. Zo staan voorin, in tegenstelling tot wat we van aanvallers wel eens gewend zijn, twee echte teamspelers: centrocampista Umberto Eco, de vindingrijke flipperkastvoetballer, en trequartista Antiono Gramsci, de verfijnde Siciliaanse tacticus.

Zoals in elk romantisch voetbalbeeld, voetballen op de buitenposities de echte vrije geesten. Zoals rechtsbuiten Oscar Wilde, de soms buitensporige individualist. Met zijn anarchistische flair danste de Ier in zijn hoogtijdagen langs de ziedende tackles van zijn tegenspelers. Absoluut niet gegeven met het verlangen om normaal te willen zijn, en wat mij betreft de absolute publiekslieveling van dit team. De altijd relaxte linksbuiten Bob Marley maakt het sterrenelftal compleet. Even werd er nog getwijfeld aan Bob Dylan voor die positie. Bob kon menige verdediging ontregelen, maar omdat zijn metershoge voorzetten vaak toch veel te wensen overlieten viel de keuze van coach Perryman toch op de mystieke improvisator Marley.

Het Filosofen-elftal is een vrolijk hersenspinsel. Een ontmoeting tussen De Wereld van Sofie en Fever Pitch. En als je ondertussen nog tot wat nieuwe inzichten komt, of dat nou met de godsvraag te maken mag hebben of met de vraag hoe je nou langs die rechtshalf van Berkum 6 komt op zaterdag, dan is dat vooral leuk meegenomen.

 

posted by: k00s at 23:42 | link | comments (8) |


Comments:
#1  21 March 2007 - 08:18
 
En er is met terugwerkende kracht al beeldmateriaal! Ga naar youtube en zoek op Monty Python - International Philosophy. Humor om te lachen!
User: wendela Contact me View user's mediablog wendela
#2  21 March 2007 - 08:40
 
Dat wilde ik ook tippen! Hilarisch filmpje.
User: daniel_hoenderdos Contact me View user's mediablog daniel_hoenderdos
#3  21 March 2007 - 21:39
 
Zijn de zinnige onderwerpen om een boek over te schrijven op? Maarja, waar bemoei ik me eigenlijk mee?
User: jannoniempje Contact me View user's mediablog jannoniempje
#4  22 March 2007 - 23:55
 
"De defensie is geeft trouwens toch al een beetje zo'n je ne sais quoi-gevoel, want deze is zo Frans georienteerd dat je er bijna Gallisch van zou worden."

Chapeau.

Marijn
Anonymous
#5  23 March 2007 - 16:36
 
Mooi gezegd, Marijn.
User: jannoniempje Contact me View user's mediablog jannoniempje
#6  24 March 2007 - 14:45
 
1.

A Jean: Merci.

2.
http://www.boeddhistischeomroep.nl/uitzending.aspx?lIntEntityId=111&lIntType=0

Koos, zoals beloofd!

Hier kun je de ge-wel-di-ge documentaire "The other final" bekijken, over de wedstrijd, gelijktijdig met de finale van het WK 2002, tussen de twee laagst geklasseerde landen ter wereld: het Caraïbische Montserrat (feeling hot, hot, hot) en het boeddhistische koninkrijk Bhutan. You will be blown away!

Marijn
Anonymous
#7  24 March 2007 - 20:35
 
Hee dankjewel Marijn! Na een zaterdag vol voetbal (zelf gespeeld, kantinedienst gedraaid, wezen kijken bij de plaatselijke hoofdklasse-derby Be Quick '28 - Berkum, en tv-avondje Oranje tegen Roemenie in het kader van de WK-kwalificatie) gaat ook dit erin als zoete koek!
User: k00s Contact me View user's mediablog k00s
#8  21 April 2007 - 10:54
 
ja die documentaire heb ik ook gezien en die was inderdaad prachtig!!! ik dacht er donderdag nog aan. sietske
Anonymous
Comments:
 

About me

User: elies

  • Contact me
  • My profile
  • Linkme

 My profile Contact meelies
 My profile Contact mebiska
 My profile Contact mek00s
 My profile Contact memango
 My profile Contact memarijn
 My profile Contact memascha
 My profile Contact meRoy

Counter

visited *loading* times


Free counter and web stats